DE PETITIE:

Ik constateer, dat dit land op culinair gebied een hiaat in de beschaving toont door het levend koken van kreeften wettelijk toe te staan.

Het wetenschappelijk onderzoek naar bewustzijn, gevoel en pijn bij ongewervelde dieren geeft nog geen eenduidig, algemeen aanvaard antwoord op de vraag of alle ongewervelde dieren pijn kunnen ervaren. Dat komt in de eerste plaats, omdat het een zeer grote groep van meer dan 1,3 miljoen onderling zeer verschillende diersoorten betreft. Het aantal gewervelde diersoorten bedraagt daarentegen ’slechts’ ruim 46.000. Er is verder ook nog geen omvangrijk onderzoek hiernaar gedaan.
Uit de resultaten van het tot nu toe verrichte onderzoek blijkt echter al wel dat bij ongewervelden sprake kan zijn van pijnbeleving, bewustzijn, leervermogen en geheugen.

Al in een artikel van G. Fiorito, ’Is there ’pain’ in Invertebrates?’ (Behavioural Processes 12 (1986) 383-388) wordt uit de overeenkomst tussen de reacties van ongewervelden en gewervelden op negatieve prikkels (vluchtgedrag bijvoorbeeld), en uit de aanwezigheid van opioïde stoffen in deze dieren geconcludeerd dat invertebraten in zekere mate over een pijnsysteem beschikken (’makes it possible to conclude that some pain system has appeared in Invertebrates’)(386). Ook in meer recent onderzoek zoals het rapport Sentience and Pain in Invertebrates (2005) en in Cephalopods and Decapod Crustaceans - Their capacity for experiencing pain and suffering (2005) wordt deze conclusie getrokken.

Dat is niet zo verwonderlijk want indien dieren voor hen schadelijke factoren niet via pijnprikkels als onaangenaam zouden ervaren, zouden zij waarschijnlijk geen dag overleven.

Een serieuze aanwijzing dat ongewervelde dieren pijnervaringen kennen, is de aangetoonde aanwezigheid van opiumachtige (opioïde) stoffen in hun lichaam. Opioïden komen in het lichaam van gewervelden voor, ook van de mens, en zorgen ervoor dat de pijn wordt verzacht of zelfs helemaal wordt weggenomen. De toediening van opioïden bij ongewervelden veroorzaakt hetzelfde effect, zoals blijkt uit een reeks van experimenten bij slakken, garnalen, wormen en insecten. De grenzen tussen ongewervelde en gewervelde dieren zijn dus niet zo strikt.

We moeten er dus ernstig rekening mee houden dat de bekende door de mensen geconsumeerde ongewervelde dieren zoals kreeften, krabben, garnalen, mosselen en inktvissen pijn kunnen ervaren. Dat betekent dat deze dieren met de grootste zorgvuldigheid behandeld dienen te worden. De gangbare dodingsmethoden zoals het levend koken zijn om deze reden ethisch niet verdedigbaar. Ze zullen door andere, meer diervriendelijke methoden vervangen moeten worden, waarbij de hersenen of het zenuwstelsel van de dieren zo snel mogelijk uitgeschakeld dienen te worden.

Soms wordt de kreeft geëlectrocuteerd voor het koken, maar ook dan is het moeilijk vast te stellen of het diertje dood is of slechts verlamd. Het blijft dus gissen.

De Vissenbescherming concludeert: „Als er zoveel aanwijzingen zijn dat ze gevoel hebben, moet je hun het voordeel van de twijfel geven.”
Zien is geloven, dacht tv-bioloog Midas Dekkers. In het programma Gefundenes Fressen kookte hij ooit een kreeft in een glazen pan. Dekkers: „Zo kon iedereen zien hoe die kreeft worstelend, met bloedstollend geknerp crepeerde.”

Wij, ondertekenaars van deze petitie, verzoeken daarom,
zolang het wetenschappelijk onderzoek naar pijnbeleving bij kreeften nog niet tot een eenduidig resultaat heeft geleid, het levend koken van een kreeft bij wet te verbieden.